Er was slechts kort bedenktijd nodig voor de staf van de Amerikaanse president, om te bepalen met welk ziekenhuis afspraken moesten worden gemaakt. Bij een bezoek aan Nederland moet voor eventualiteiten onmiddellijk een operatiekamer, chirurg en IC-bed beschikbaar zijn voor de machtigste man van de wereld. Het is niet ongevaarlijk om Amerikaans president te zijn. In het verleden zijn immers al vaak gewelddadige aanslagen gepleegd op de president. En dan moet de beste chirurg in het beste ziekenhuis voor hem klaar staan. Om dat alles nog even te verifiëren en exact af te spreken stuurt de directeur van de CIA vooraf zijn beste mensen altijd naar het VUmc in Amsterdam. Zo ook in de tachtiger jaren van de vorige eeuw toen de oude papa president George Bush naar Nederland kwam. De CIA kwam met een zware delegatie van vier mannen naar het VU ziekenhuis (zo heette het VUmc toen). Ze liepen via de portiers in hun lange regenjassen, met donkere zonnebril en hun Borsalino hoed ietsje scheef op hun hoofd en geheime oortelefoontjes in, naar het kantoor van professor Den Otter, hoofd van de afdeling Chirurgie. Ze meldden zich bij zijn secretaresse en werden in de ruime kamer van de professor binnengelaten. Behoedzaam en met spiedende ogen zochten ze een strategisch geplaatste stoel, altijd een oog op de deur houdend. “Nice to meet you, professor” begonnen ze het gesprek. “We know all of you and your staff”. Maar Den Otter was niet de man om onder de indruk te raken van deze Mike Hammer types. In alle rust werden de details in geval van een calamiteit besproken. Ze waren diep onder de indruk van alle mogelijkheden en de kwaliteit van de afdeling Chirurgie. Maar aan het einde van het gesprek bleef natuurlijk wel de hamvraag over. “Who is gonna operate on our president when something really happens?” vroegen de Mike Hammers met donkere zonnebril. “We have some questions for him” (in die tijd was de meerderheid van de chirurgen nog man). Onmiddellijk gaf professor Den Otter de opdracht aan zijn secretaresse om het boegbeeld van zijn afdeling te bellen. De personificatie van de ideale chirurg: breed geschouderd, gespierde armen en vol van zelfvertrouwen. En vooral een man met een vaste hand, oneindig veel charisma en gekleed in vlekkeloos driedelig wit dat mooi afstak tegen zijn gebruinde gelaat. Die chirurg was Mister Physical, Johan van Mourik. Een chirurg met een fabelachtige staat van dienst. Gespannen keken de CIA geheimagenten naar de deur van de kamer van de professor. De spanning liep op. Plots ging de deur open en in oogverblindend wit schreed als in slow-motion, chirurg van Mourik binnen. “What?” waren zijn enige woorden. Verdwaasd keken de Mike Hammers naar de witte goddelijke figuur in de deuropening. Ze zochten naar woorden. “There is nothing to ask” was hun enige commentaar. Van Mourik kon weer naar de operatiekamer. (Met dank aan René Leemans).