Kortgeleden was ik aanwezig op een bijeenkomst waarin een jonge meneer optrad die zichzelf voorstelde als inspirator. De zaal zat vol met voornamelijk wat oudere professoren (m/v) en bazen (m/v) en de jonge man vertelde ons dat de mensen van tegenwoordig helemaal veranderd zijn. Alles gaat nu via Hyves, weblogs, Twitter, YouTube et cetera. Patiënten halen alle informatie over hun ziekte van het internet. Ze zijn al geïnformeerd als ze bij de dokter komen. Leken hebben websites over ziektes. Idioten vertellen idiote dingen over vaccinatieprogramma’s en worden op internet (en NOVA) net zo serieus genomen als deskundigen. Kwaliteiten van dokters worden besproken op forums op het internet en die dokters krijgen daar rapportcijfers. Hij noemde zichzelf als iemand die enorm actief was op al die sites. Op Twitter kon je dan bijhouden wat hij de hele dag deed. Een snelle analyse leerde me dat hij steeds kon Twitteren dat ie aan het Twitteren was. Echt revolutionair. Nu had hetzelfde gezelschap al een keer iets gehoord over de homo zappiëns, in een leuke presentatie, en het gebruik van nieuwe media door de jeugd, dus met alle namedropping van hyves, twitter, weblog, MSN, iChat en YouTube kon hij niet gelijk veel indruk maken. Wat hij vergat is dat de zaal vol zat met leraren (proffesseurs) en die hebben natuurlijk wel eens contact met studenten. Zo blijven ze een beetje bij, die oudere jongeren en jongere ouderen. Ook wist dit gezelschap dat het DNA van de mensheid niet zo heel erg snel verandert. De inspirator had het dan ook helemaal mis. Er is helemaal niets veranderd. Vroeger vroegen de mensen aan de buren en aan de medekerkgangers in het dorp hoe de dokter was. Op kaartavonden in het café werd de hele boel bijelkaar geroddeld en ook veel onzin verkondigd. Maar ook steun gegeven. Nu doen mensen dat met behulp van het internet. Daardoor is de buurt een beetje groter geworden en heb je meer (computer-) buren, namelijk de rest van de wereld. In de spreekkamer komen wel mensen met een grote stapel geprint papier. Vóór het internettijdperk kwamen ze met de mening van ome Jan en tante Jannie. Maar die (stapel) informatie zal de zinvolle ontmoeting (©F. Rakers) met de dokter en verpleegkundige niet kunnen vervangen. Niets veranderd dus. Wat wel belangrijk is dat we ons ook laten zien aan de buren, dus op het internet. Anders komen we de mensen niet meer tegen. De wervende YouTube filmpjes van VUmc, waarin medewerkers vertellen over hun werk, zijn heel erg leuk. Kent u ze al? Twitter daar maar over.